Mroczna opowieść z kryminalnymi wątkami, tak narracyjnie bogata, że mimo wprowadzenia licznych, a zawsze barwnych postaci, ciekawość prowadzi czytelnika na kolejne etapy wtajemniczenia.

Przeszłość, do której wraca narratorka - dziennikarka Alicja Tabor, przeplata się z teraźniejszością, a akcja tocząca się w Wałbrzychu, może równie dobrze mieć miejsce w każdym innym mieście. Zło przeplata się z dobrem, a jego reprezentanci mają konkretne imiona, nazwiska, wiążące się często z lingwistycznymi poszukiwaniami autorki (np. kociary, Wielbłądka). Autorka poddaje analizie wyimaginowane wydarzenia toczące się w konkretnym mieście, a odzwierciedlające jednak to, co dzieje się w ostatnich latach w Polsce. Ukazuje zróżnicowanie społeczeństwa, są więc i fałszywi prorocy, religijni fanatycy, ogoleni na łyso narodowcy, pedofil itp., a na tym tle narratorka doszukuje się rodzinnych, tragicznych historii. Oprócz tego prowadzi wywiady z osobami związanymi z tajemniczym zaginięciem trojga dzieci, którą to zagadkę udaje jej się rozwiązać. Dla pszczynian ciekawostką jest w tej powieści postać Daisy i zamek w Książu - ta tematyka przewija się przez całą powieść.
Intrygująca książka, pełna fantazji, ale i realnej oceny aktualnego życia, bogata językowo. Warta przeczytania jak i poprzednie książki tej autorki.

Joanna Bator - ur. w 1968 roku w Wałbrzychu, pisarka, publicystka, laureatka Nagrody Nike w 2013 roku za prezentowaną właśnie powieść. Pisze także opowiadania, eseje, prace naukowe (doktorat z filozofii). Ukończyła kulturoznawstwo i Szkołę Nauk Społecznych w Warszawie. Przebywała na stypendium w Nowym Jorku, Londynie i Tokio. Jej powieści to: „Japoński wachlarz”, „Kobieta”, „Piaskowa Góra”, „Chmurdalia”.

Joanna Bator: „Ciemno prawie noc”. Wyd. WAB. Warszawa 2012.

Barbara Solarska