Na przełomie XIX i XX wieku codzienność mieszkańców Pszczyny coraz wyraźniej przenikała się z nowoczesnością. Jednym z jej najbardziej namacalnych przejawów była… czystość. A właściwie sposoby jej osiągania. Czytelnicy „Oeffentlicher Anzeiger für den Kreis Pless” zaglądając do działu ogłoszeń mogli się wówczas natknąć się na reklamy produktu, który miał uczynić pranie łatwiejszym, tańszym i skuteczniejszym. A był to Dr. Thompson’s Seifenpulver.

Już ogłoszenie z marca 1899 roku uderza pewnością siebie i rozmachem. Produkt określono jako „najlepszy na świecie”, a zarazem „najtańszy i najwygodniejszy w użyciu środek do prania”. To typowa dla epoki hiperbola, ale jednocześnie świadectwo rosnącej konkurencji na rynku chemii gospodarczej. Kluczowy był jednak nie tylko sam produkt, lecz jego rozpoznawalność. Czytelników instruowano, by „dokładnie zwracali uwagę” na nazwę oraz znak ochronny: łabędzia. W świecie, w którym nie istniały jeszcze jednolite regulacje marek, ani świadomość konsumencka, symbol graficzny stawał się gwarancją jakości.
Reklamy z września 1899 roku rozwijają tę narrację, wprowadzając element, który dziś nazwalibyśmy marketingiem strachu. „Vorsicht vor Nachahmungen!” - „Strzeżcie się podróbek!” - ostrzegano! Jednocześnie podkreślano, że tylko produkt sygnowany marką Dr. Thompson i oznaczony łabędziem jest „prawdziwy”. Co ciekawe, pojawia się też informacja o producencie, którego losy warto pokrótce prześledzić.
W 1877 roku chemik ze Stuttgartu Ernst Sieglin rozpoczął w Akwizgranie produkcję proszku do prania na bazie mydła. Wspólnie z angielskim chemikiem dr. Richardem Thompsonem jako pierwszy opracował metodę sproszkowania mydła, co zaowocowało powstaniem jednego z pierwszych markowych produktów w Niemczech: Dr. Thompson’s Seifenpulver. W 1880 roku Sieglin uzyskał wyłączne prawa do jego dystrybucji na terenie Niemiec, Belgii i Holandii. Sukces finansowy umożliwił dynamiczny rozwój przedsiębiorstwa, które w 1897 roku przeniesiono do Düsseldorfu, gdzie przy Erkratherstrasse powstał nowoczesny zakład produkcyjny.
Publikowane w pszczyńskiej prasie reklamy nie ograniczały się jednak do wielkich haseł. Ich istotą pozostaje również lista punktów sprzedaży na terenie miasta. Wśród nich odnajdujemy sklepy firm: A. Kallus, E. Satory, Josef Frystacki, Fedor Kern, D. Kohn, G. J. Meyer, L. Sachs i F. Weichart’s Wwe. Reklama staje się tu mimowolnym dokumentem społecznym, utrwalając sieć lokalnej dystrybucji.

Sławomir Pastuszka