Epidemia w XIX wieku na ziemi pszczyńskiej

Pożary, głód i epidemie to klęski, które od dawna nawiedzały miasta i wsie, a ludność boleśnie odczuła ich tragiczne skutki.

Cofnijmy się do lat 40. XIX wieku. Rok 1845 to początek nieurodzajów na ziemi pszczyńskiej. Deszcze, a potem posucha zniszczyły uprawy ziemniaków i zbóż. W związku z brakiem żywności spożywano trawę, leśne owoce, korzonki i przegniłe ziemniaki. Konsekwencją tego była epidemia czerwonki i tyfusu.
Wtedy to przybył do Pszczyny w 1846 roku lekarz dr Adolph Babel. Urodził się 27 października 1820 roku w rodzinie urzędniczej w Rudach Raciborskich. Gimnazjum ukończył w Gliwicach. Studia medyczne odbył na uniwersytecie we Wrocławiu i Greifswaldzie. Po uzyskaniu dyplomu lekarskiego, rozpoczął w 1844 roku praktykę w Wodzisławiu. W aktach pruskiego pszczyńskiego starosty podano, że Babel, wyznania katolickiego, po zdaniu dodatkowych państwowych egzaminów, otrzymał 9 czerwca 1844 roku tytuł specjalisty w zakresie chirurgii (Wundarzt) i 12 lipca 1846 roku w dziedzinie położnictwa (Geburtshelfer). W Pszczynie zawarł małżeństwo z Louise, córką Augusta Urbana, radcy książęcej kamery. Zamieszkał w kamienicy Rynek 14. Udzielając pomocy chorym, sam zakaził się tyfusem i przez 3 miesiące walczył z ciężką chorobą.

Małgorzata Tomczykiewicz
powrót

Więcej znajdziesz w Głosie Pszczyńskim

Aktualny numer

Numer 10 (16 października 2020r.)

Archiwum numerów

  • Numer 9, 18 września 2020r.
  • Numer 8, 21 sierpnia 2020r.
  • Numer 7, 24 lipca 2020r.
  • Numer 6, 19 czerwca 2020r.
  • Numer 5, 13 maja 2020r.
  • Numer 4, 8 kwietnia 2020r.
więcej